İkinci sayfa haber olmama çok az kaldı. Nasıl bir çırpınmadır bu? Dünyaya gelince avazımız çıktığı kadar bağırıyoruz bir cacık varmış gibi sanki.Şimdi nasıl durum?Bu sefer içimizden avaz avaz bağırıyoruz. Ama duyan yok, sırtımızı sıvazlayıp gaz çıkartma teşebbüsünde bulunan yok.Annen, baban bile anlamıyor seni.Oysa tam tersi olması gerekmez mi?Yani konuşmayı bilmeden herşeyinizi anlayanlar, çözüm bulanlar, şimdi konuşmayı bu kadar iyi bilirken siz, nasıl oluyorda anlamıyorlar.
Aşk peki? O da olsun istiyorsunuz.Neye yarayacaksa. Herkesin dilinde bir aşk,sevgi, evlilik,çoluk çocuk.Tüm bunlar niçin?Sırtınızı gerçekten bunlara yasalayabilecek misiniz? Sevdiğiniz adam, kadın ömür boyu yanınızda kalacak mı, çocuğunuz hep sizinle mi olacak? Gün gelip size saçamalama ya demiyecek mi, kocanız özgürlük istiyorum diye antropoza girmeyecek mi.
O mezara girince bunların hepsiyle mi giriyoruz? Yoo.yalnız atılacak o toprak yüzümüze. O yüzden bazen ilk defa birine sırtımı yaslayayım diyorum.Sonra yok diyorum böyle iyi.Her zaman böyle gitmedi mi.Şimdide öyle gitsin..
Ha güçlü kadın tribinde de değilim. Aksine o kadar güçsüzlüklerim var ki. Şarkıda diyor ya "Benim güzel hatalarım var" Var anasını satim. Ama onları da bir şekilde idare ediyorum galiba.En azından hala ikinci sayfa haberi olmadım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder